burgers

Ik als burger van deze burgermaatschappij realiseerde mij gister iets aparts.

Na een dagje intensief genieten van de zondag, (door mezelf af te laten schieten, of beter gezegd, vol te hebben laten schieten met verf en daarbij pogingen gedaan te hebben om anderen mensen op een zo sluw mogelijke manier blauwe plekken te bezorgen,) strompelde iedereen met een rommelende maag richting auto.

We gaan naar de MAC riep iedereen vol overtuiging, nadat het woord MAC was gevallen veranderde de hele groep is een soort zombies die zich heel gericht met hun neuzen allemaal de zelfde kant op zo snel mogelijk naar hun op dat moment belangrijkste doel, probeerde te verplaatsen.

Met piepende banden, en flitsende flitsers kwamen we uiteindelijk bij 'het doel' aan. De MCDONALDS.. opzich zou je verwachten dat mensen die zo gefocused zijn om zo snel mogelijk hun lichaam vol te proppen met in mijn ogen niet echt het meest smaakvolle voedsel, zich ook wel hadden gerealiseerd, dat FastFood, op zondag middag 5 uur, wel eens zou kunnen resulteren in SlowFood.

Want ja hoor, 300 grote zombies met hun kinder zombies stonden kwijlend in de rij, te wachten totdat ze hun doel in handen kregen om het vervolgens ongegeneerd naar binnen te werken.

rommel rommel zeiden onze buikjes.. en we besloten verder te rijden..
Het idee MCDONALDS verdween van de baan.. Gelukkig, de categorie mensen waar ik me tussen bevond, waren nog net geen gehypnotiseerde zombies die zelfs 3 uur in de rij zouden gaan staan voor de o zo lekkere Big Mac.

En toen, eenmaal aangekomen in Eindhoven, zonder ook nog maar enige vorm van verteerbaar iets in mijn maag, haasten we ons naar de stad, opzoek naar eetbaar voedsel dat bij mij ook daadwerkelijk onder de categorie voedsel mag geplaatst worden.
Na me vol te hebben gepropt met Tapas, bier en een beetje port, stonden we alsnog voor de MAC.

Ineens realiseerde ik het me.. Ik als burger van de burgermaatschappij, heb n 22 jaar nog nooit!!! een Big Mac op.. die gedachte zorgde voor twijfel, mijn hersens realiseerde zich dat er iets niet klopte, de geur van de MAC drong tot diep in mijn porieen, doe mij een hapje. Hoor ik mezelf zeggen.

De doos gaat open, een enorme Big Mac staart me aan, dit is 'm dan. Pak me dan, hij kijkt me aan, de geur van de burger vind zijn weg naar mijn neus.

Ik knipper, kijk, ruik.

Denk eraan he, als je nu een hap neemt kun je nooit meer zeggen dat je nog nooit een Big MAc hebt gegeten..

En inderdaad... Liever dat, dan een hap van een Big Mac

uhuhh....

Laat mij maar lekker burger zijn, zonder burgers...