Lekker die vooroordelen

Philips.. daar werken toch alleen maar serieuze, maar vooral heel erg slimme mensen? En serieuze mensen luisteren toch naar top 40-, klassieke-, jazz- of oudbollige muziek? Die gaan niet uit. Zijn alleen maar met hun werk bezig en zitten in hun vrije tijd met een boek op de bank? Slimme mensen gaan beslist niet naar plekken waar onbeschofte mensen komen. Plekken waar mensen halfnaakt, van de kaart, met drugs of alcohol of nog erger allebei op, lopen. Daar komen mensen met een serieuze levensstijl niet. Mijn baas en collega's komen echt niet op festivals! Toch??

pff.. Mich!! ik dacht dat je toch wel iets had geleerd in je leven..(zegt mijn verstand) Schijnbaar niet. Of ja, ik vergeet het soms gewoon.. Dat dance muziek toch best toegankelijk is, wist ik eigenlijk ook wel. Maar waarschijnlijk wilde ik het gewoon niet weten. Ik bedoel als ik de afgelopen jaren steeds om me heen had moeten kijken op ieder feest waar ik kwam omdat ik wist dat er misschien een docent of collega rondliep.. dan was de lol er ook snel van af natuurlijk. Er niet bij stil staan zorgt voor verrassingen, en die zijn soms best leuk :)

Grappig.. Mensen blijven mensen, bevooroordeeld. Net als dat mijn baas niet had gedacht dat ik films als 300 keek. Anyway, zo zie je maar. Eindelijk een keer een onderwerp tijdens de lunch waar ik wel over mee kan praten ;) (ik heb niet de intelligentie om een bijdrage te leveren aan de normale gespreksonderwerpen tijdens de lunch, dan luister ik meestal ;)

Maar weer wat geleerd..

Tijd voor een beloning?

Of tijd voor een break? Mijn altijd boze computer alarm vind van wel, maar ik kom net pas op dreef. Hij is af! Af af af!!! Hohh eindelijk! Mijn eerste officiele bijdrage aan de ontwikkeling van een nieuw product, dan wel service. En ik geef toe, het mag er wezen. Vandaar toch even mijn naam onder in de voetnoot vermeld

Wat ik nu heb gedaan is eigenlijk puur als voorbereiding op het geen waar ik dadelijk op ga afstuderen. Het is onderzoek.. en tja dat behoort eigenlijk niet helemaal tot mijn stage eisen. Anyway. Stage is om te leren? Ja toch..

Weetje, soms twijfel ik nog wel.. wat nou als ik dadelijk toch niet kan afstuderen op dat geen wat ik maak. Wat ik ook voor iets creatief verzin, het zal nooit een standaard concept worden zoals de rest van mijn klas. Aan mij dus de taak om die examencommissie te overtuigen. Of wie mijn scriptie dan ook gaat beoordelen. Het mooie is dat ik wel een paar maanden heb tussen mijn stage en inlever datum van de scriptie, dus iets moois ervan maken moet zeker lukken.

De dag dat 1000 studenten inclusief 2 dierbare vrienden vertrekken naar Les Menuires komt steeds dichterbij. Mijn hart gaat sneller kloppen. De tranen vormen zich samen en mijn buik draait er van om. Ik, ik, ik. Michelle de actieve stuwi ganger, feestbeest eerste klas, sneeuwliefhebber eerste orde gaat gewoon niet mee. AAAAAAAAHHHH ik word echt misselijk, verdrietig, kwaad alles tegenlijk als ik er aan denk. Maar toch komt er dan, waar vandaan weet ik niet, maar hij komt, mijn verstand die zegt: meid! Kom op, je doet er goed aan dit jaar over te slaan. En je komt er echt heus wel overheen. Alles is liefde (zou mijn vader zeggen) Als ik maar lang genoeg naar dat stemmetje, dat ik hierna zal benoemen met verstand, (nee niet mn vader maar die andere) luister dan kan ik al die vreselijke gevoelens wel weer weg drukken. Dan denk ik aan mijn toekomst. Aan mijn diploma dat na Stuwi binnen hand bereik ligt, en aan al die maanden sneeuw die me tegenmoet lachen, als ik nog maar even goed mijn best doe.

Een camera, laptop en mijn gezonde schrijflust. Misschien moet ik wel iets met journalistiek gaan doen, bedacht ik me vanochtend… Iets om over na te denken.

Dit was mijn beloning. Een stukje schrijven, mijn hart luchten.. en nu weer aan’t werk.