Wat een maand wat een maand!
Van scriptie stress naar zomerkriebels en van zomerkriebels naar voetbaltranen.
Waar zal ik eens beginnen?
De week voor het EK stroomde de tranen over mijn wangen: het gaat me niet meer lukken, ik haal het niet meer, het is nog lang niet af!!!
Och och wat was ik zielig, ik had me helemaal kapot gewerkt, 3 weken voor de deadline van mijn scriptie was er nog maar 1 ding dat telde: schrijven, InDesignen, Shapeways, Philips: mijn scriptie! 24 uur per dag spookte er van alles door mijn hoofd, was het niet de inhoud dat was het wel de vorm. Ik ben te lang blijven hangen op het eerste deel, maar hoe dichter ik bij 10 juni kwam, hoe meer mijn scriptie ergens op begon te lijken. En ondanks mijn tranen en mijn stress de dag voor dat ik naar de drukker ging: eerlijk is eerlijk, hij mag er best wezen.
5 juni 18:00 zette ik een dikke streep onder de afgelopen 5 jaar. Klaar, niets meer aan doen. Maar eigenlijk niet klaar, nooit klaar. 'Mich! Shut up! Laat het los en kom een biertje drinken', hoorde ik van onder uit de woonkamer.
Mijn huisgenootje was jarig en vanavond hadden we feest. Langzamerzeker kon ik het laten gaan, ik verdronk in het bier en zette mijn stress om naar geluk. Leuke mensen, lieve mensen. Yesss!!! Ik ben klaaar! Morgen naar de drukker.
Het weekend vloog voorbij, de vraag hoe mijn scriptie er uit zou zien kwam af en toe tussen de zonnestralen door nog even in mij op. Maar voor de rest was het een weekend van loslaten en genieten. Ergens ver weg van de bewoonde wereld. Ergens in de natuur in Duitsland. Maandag nam ik mijn scriptie in ontvangst en toen was ook meteen de dag.
Nederland - Italie. Het EK was begonnen. Wat een feest, wat een genot. Voetbal, ik houd er wel van. Op onze eigen gemaakte tribune, die inmiddels hopeloos verlaten onze woonkamer siert, doken we met een flesje bier en een man of 10 dicht tegen elkaar aan om ons te laten meeslepen in de verrassing van de eeuw. Nederland zou Italie afslachten. Het was gewoon bijna niet te geloven.
Gedurende de week leek Nederland op te fleuren, overal oranje en blije gezichten. Het bier vloog massaal over de toonbanken heen en de Welpies van Albert Heijn verschenen op ieder hoekje van de straat. Samen voor oranje! De planningen voor de 2e wedstijd werden gemaakt. Waar gaan we kijken en met wie? Wie haalt er bier en wat gaan we eten?
De zon scheen.. wat is het leven mooi.
Eindelijk vrijdag, het EK verliep bizar, grote landen werden platgewalst, zo zou ook deze vrijdag laten zien.
Na een zenuwslopende eerste helft fietste ik in nog geen 10 minuten van de ene naar de andere kant van Eindhoven, 5 minuten voor het begin van de 2e helft plofte ik naast mijn huisgenootjes op de bank. De strijd kon beginnen.. En ja hoor.. 2-0 Waaaaa 2-1 hmmm 3-1 wwwwwooooooeeee de stemming was geweldig. Heel Nederland was een. Met als klapper op de vuurpijl de 4-1. Ongelooflijk! Tijd voor meer bier en meer feest. De ene helft droop af naar hun werk (ow ja voor sommige gaat het leven door) De andere helft ging slapen, maar de meeste mensen verplaatste zich naar een grote kolkende oranje feestmassa.
Een aantal uur later kwam ik doorweekt thuis aan, via nuenen omgefietst en radeloos verdwaald dook ik om 5 uur eindelijk mijn bedje in. Wat een avond.. Op naar dinsdag!
De oranjegekte hield nog even aan. Mensen vertrokken massaal naar Bern waar alle Zwitsers verliefd op ons werden, andere besloten vrijdags naar Basel af te reizen. Gedurende de week werd onze nachtrust abrupt verstoord en werden we er aan herinnerend dat ook Tukije nog steeds in de race was voor de titel.
Geeft niks, hoe meer feest hoe beter.
En toen... de dag waarop iedereen had gewacht. De kwart finale tegen Guus. Het werd een drama, Guus ging niet naar Huus maar oranje kon vertrekken. Nu wordt Guus een Russisch paspoort aangeboden voor zijn eigen veiligheid, gaat Turkije vanavond de strijd aan met Duitsland en gaat in Nederland het gewone leven weer door.
Daar waar heel nederland vorige week nog 1 was, gelukkig en oranje, is het nu weer ieder voor zich. Auto's rijden, mensen kijken boos.
Het zonnetje schijnt, ik pak de auto en rijd weg. Op weg naar de rust, het gras het water en de zon. Met een muziekje in het park, daar waar iedereen wel nog steeds gelukkig is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten