Eindelijk was het dan zo ver. Na anderhalf jaar bloed zweet en tranen brak dan eindelijk het weekend aan. Het weekend waar ik en met mij een heleboel andere mensen ontzettend erg naar uit hebben gekeken. Niet alleen iedereen die er kei hard voor gewerkt heeft. Nee ook de rest van mijn omgeving was blij dat het weekend waar ik ze een jaar lang gek over heb gemaakt dan eindelijk daar was.
Woensdagavond. Morgen is het zover dus ik besluit op tijd mijn bedje in te duiken.
Ik lig te woelen in mijn bed en slapen komt er eigenlijk niet echt van. De wekker klinkt uiteindelijk veel te snel nadat ik eindelijk in slaap ben gevallen. Ik haast me uit bed, neem een douche en kleed me aan. Ik sta echt te popelen om naar het klokgebouw te vertrekken. Om half 4 wordt ik verwacht, vandaag zal ik tijdens de business opening hapjes rond brengen.
Met 2 schalen vol met hapjes probeer ik de achterkant van de zaal te bereiken, maar de hongerige zaken mensen duiken boven op me zodra ik langs kom lopen. Bij een businessopening verwacht je net geklede formele mensen, en zo ogen ze op het eerste gezicht dan ook. In hun ware aard zijn het echter niet meer dan een stelletje ongemanierde beesten. Hoe zeer ik ook mijn best doe om de mensen achter in de zaal te bereiken met een schaal waar de keus groter is dan 2 hapjes, het is haast onmogelijk. Grappig om te zien dat al die serieuze pipo's dus eigenlijk ook maar gewoon mensen zijn. Ik maak een praatje, lach, en beloof ze plechtig dat ze de volgende keer meer keus zullen hebben.
Zodra de schalen leeg zijn haast ik me langs de grote zaal terug naar boven. Maar niet voordat ik tussen de hekker door naar binnen heb gegluurd. Ik zie een enorm scherm met waanzinnige visuals. Vanavond staan de Chemical Brothers op het programma.
Woensdagavond. Morgen is het zover dus ik besluit op tijd mijn bedje in te duiken.
Ik lig te woelen in mijn bed en slapen komt er eigenlijk niet echt van. De wekker klinkt uiteindelijk veel te snel nadat ik eindelijk in slaap ben gevallen. Ik haast me uit bed, neem een douche en kleed me aan. Ik sta echt te popelen om naar het klokgebouw te vertrekken. Om half 4 wordt ik verwacht, vandaag zal ik tijdens de business opening hapjes rond brengen.
Met 2 schalen vol met hapjes probeer ik de achterkant van de zaal te bereiken, maar de hongerige zaken mensen duiken boven op me zodra ik langs kom lopen. Bij een businessopening verwacht je net geklede formele mensen, en zo ogen ze op het eerste gezicht dan ook. In hun ware aard zijn het echter niet meer dan een stelletje ongemanierde beesten. Hoe zeer ik ook mijn best doe om de mensen achter in de zaal te bereiken met een schaal waar de keus groter is dan 2 hapjes, het is haast onmogelijk. Grappig om te zien dat al die serieuze pipo's dus eigenlijk ook maar gewoon mensen zijn. Ik maak een praatje, lach, en beloof ze plechtig dat ze de volgende keer meer keus zullen hebben.
Zodra de schalen leeg zijn haast ik me langs de grote zaal terug naar boven. Maar niet voordat ik tussen de hekker door naar binnen heb gegluurd. Ik zie een enorm scherm met waanzinnige visuals. Vanavond staan de Chemical Brothers op het programma.
Wat een waanzinnig gaaf optreden! En wat een geweldige show! Ik heb genoten van de 1e tot de laatste minuut en ben helemaaal uit mijn dak gegaan. Om 11 uur gingen de lichten helaas weer aan, maar niet getreurd. Dit was pas dag 1 van de 4. Voldaan, moe en redelijk aangeschoten vertrok ik naar huis. Lekker mijn bedje in om vrijdag weer fris er tegen aan te gaan.
Mijn voornemens om de hele dag in bed te liggen werden helaas om 10 uur 's ochtends al verpest. Het ene na het andere telefoontje volgde, en ik besloot dus maar gewoon op te staan.
Mijn voornemens om de hele dag in bed te liggen werden helaas om 10 uur 's ochtends al verpest. Het ene na het andere telefoontje volgde, en ik besloot dus maar gewoon op te staan.
