Onze trip door Zuid Amerika

NOTE: op ipad getypt dus veel spelfouten en de enters werken niet... Zuid Amerika 2014 Het begin van onze 3e, of misschien wel 4e grote reis. In 2009 begonnen we en ontdekte we dat we nog een gedeelde passie hadden. Behalve feesten, werken, drinken, lachen ook de wereld verkennen. Op avontuur gaan, nieuwe culturen leren kennen en vooral van de adembenemende natuur genieten die de wereld te bieden heeft. Na Zuid Afrika, Nieuw Zeeland, een stukje Australia, Thailand, Signapore, Turkije en een heel groot gedeelte van Europa is deze dit keer Zuid Amerika aan de beurt. dag 1-3 Rio de Janeiro Met enigszins gemixte gevoelens vertrekken we zondag 27 juli 2014 naar Rio. Vol positieve energie en zin stappen we allereerst op de trein in Dusseldorf. We laten een sip kijkende zus en verdrietig moeder achter, zwaaiend en in hun ogen kun je aflezen dat ze liever zouden willen dat het alweer 25 augustus was dan dat ze nu zelf nog blij zijn om naar New York te vertrekken. We maken in onze reis 8 vluchten. En eerlijk is eerlijk, er hangt een nare bijsmaak aan vliegreizen deze week. 3 grote vliegrampen in 1 week.. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Ook moet ik zelf toegeven dat ik bij iedere vreemde beweging die het vliegtuig maakt een naar gevoel krijg in mijn buik. We zijn nu onderweg van Rio naar Foz de Iguazu en ik ben blij als we over 60 minuten weer veilig aan de grond staan. Het zijn dubbelen gevoelens.. je wilt heel de wereld ontdekken en dat kan alleen maar per vliegtuig, er gebeuren relatief weinig ongelukken en ik probeer ook nog altijd maar te denken dat ik een crash of wel zou overleven of dat het dan maar zo had moeten zijn.. Het liefst wil ik nergens aan hoeven denken en gewoon gaan zitten, slapen, wakker worden en verder gaan met reizen. Enfin.. Zondag.. Na een treinreis van een uur arriveren we op het vliegveld in Frankfurt. Ideaal, een groot vliegveld met genoeg te doen. restaurantjes met lekkere flamkuchen en natuurlijk genoeg bier om de tijd te doden. Veel vluchten gaan rechtstreeks vanuit Frankfurt en dat kan flink schelen in prijs dus ik zeg, die houden we erin. Extra leuk maakt ons bezoek aan Frankfurt het wederzien met mijn vader en de overige India mannen. Zij hebben 3 weken rond getrokken op de motor door de Himalaya, een hele tour voor een groep mannen van rond de 60. Erg fijn dus weer om ze weer heel terug te hebben en om gezellig met ze te ouwehoeren. Na 3 pilsjes vertrekken we allemaal naar onze gate en eindigt voor de ene groep de reis en begint voor ons nu echt de trip. We lopen naar onze gate en daar zien we ons reusachtige Lufthansa vliegtuig staan. 2 verdiepingen.. een hele zaal vol met mensen. Gezinnen, backpackers, Brazlilianen, Duitsers, een paar Fransen en vreemd genoeg hoor ik geen andere Nederlanders.. Ik durf geen foto te maken van het vliegtuig, laat staan het als grap te posten op Facebook.. Nee, wij lopen het vliegtuig in, nemen plaats en arriveren 11 uur laten in Rio de Janeiro. River van Januari. De stad waar afgelopen maand Duitsland wereldkampioen werd. De stad die door de wereld wordt omschreven als gevaarlijk, die bekend staat om zijn stranden, caiperina's, cariocas (bewoners van Rio), Favella's en natuurlijk Cristo de redemer. We arriveren om 5 uur 's ochtends, een uur later zien we hoe de band met koffers steeds leger wordt, om de 5 minuten komt er een zelfde blauw grijze backpack voor bij en een koffer die er iedere ronde verdachter uit begint te zien doordat hij extra goed is ingepakt en met vreemde teksten is beklad. Daar komt tas nummer een. Roels nieuwe backpack. Gelukkig, liever de mijne kwijt dan die van hem denk ik bij mezelf. De hal stroomt langzaam leeg. Mijn batterij is leeg, het is inmiddels 6 uur en ik realiseer me dat ik met Aline om 6 uur heb afgesproken. Op het invalide toilet is een stopcontact, ik probeer nog net genoeg stroom te verzamelen om haar nummer te kunnen achterhalen op mijn telefoon maar tevergeefs. Ik zie Roel eindelijk in actie komen en de tweede tas van de band af halen. Fiew. Toch altijd weer een opluchting. Stap 2. Op zoek naar een pin automaat. Ook altijd leuk, vroeg in de ochtend als het nog donker is, in een vreemd land, een vreemde stad, er overduidelijk uit zien als toerist. Het vliegveld is leeg. We worden naar de tweede etage geleid en zien daar ook een verdwaalde backpacker een poging doen om geld te pinnen. Na 3 keer proberen worden we door een bewaker naar een andere ruimte gestuurd, er lopen wat vreemde mannen maar verder lukt het vrij snel om te pinnen en kunnen we eindelijk op weg. Stap 3. Het hoe vaak we ook al hebben gereids, we worden altijd weer opgelicht momentje. Een taxi vinden. Binnen in het vliegvled kun je taxi kaarten kopen. Ik heb al gelezen dat de bus ongeveer 3x goedkoper is maar om 6 uur 's ochtends de bus nemen, en eigenlijk ook al is het 's avonds, trekt ons meestal niet. Het zal toch wel dat 'luxe' gedeelte zijn van ons als backpackers.. Want ja, zijn we dat eigenlijk nog wel? Het is dat we met een backpack rond lopen en we redelijk veel drinken tijdens het reizen maar verder slapen we niet in stinkende dorms met onverschoonde bedden en reizen we niet met overvolle bussen omdat we naar 30 euro per dag te besteden hebben. Enfin, de taxi. We kiezen voor een kaartje en worden buiten opgewacht door een iet wat aparte man. Aan de overkant van de straat staan gele taxi's. Duidelijk herkenbaar en in grote getalen. Wij worden verzorgd om in te stappen in een blauwe taxi, een gare toyota zonder bestickering, waar er verder geen andere van staan. Eerst is onze Duitse backpacker aan de beurt. Hij discussieert nog even en stapt de taxi in, vanuit een geblindeerd raam zwaait hij voorzichtig en verdwijnt hij uit het zicht, goed para. Uiteindelijk blijkt dat deze taxi's, en trouwens alle taxi's op het vliegveld gewoon veilig zijn. De zwarte, blauwe en witte taxi's (radio cabs') hebben een fixed price. Ongeacht het verkeer, de drukte betaal je dus altijd hetzelfde. Omrijden heeft dus ook geen zin. Het is wel fors duurder. Wij betaalde 125 real. (ongeveer 40 euro) De gele taxi's rijden op de meter. Als het rustig is dus sowieso goedkoper. (op de terugweg naar het vliegveld betaalde wij 60 real) 7 uur, eindelijk aangekomen in Copacabana! Het is helaas bewolkt maar gelukkig niet koud. We komen aan bij het appartement. Omdat de communicatie met Aline al vanaf het begin af aan een beetje lastig ging. Ze praat namelijk alleen portugees en via Google translate kreeg ik nogal vreemde vertalingen. We proberen de bewaker van het apartment gebouw uit te leggen dat we bij Aline moeten zijn. Mijn batterij is leeg dus ik kan ook niet checken of ze nog een bericht heeft gestuurd. We worden met de lift naar de 11e verdieping gestuurd. We kloppen aan maar krijgen geen gehoor. Ik zal dus even op internet moeten checken of ze geen berciht op Airbnb heeft achtergelaten. We gaan dus weer naar beneden en vragen bij de eerste tent die we tegenkomen of er wifi is. We drinken een cola en een water en ik check mijn berichten. Geen bericht. Ik bekijk het laatste bericht nogmaals en laat het aan Roel zien. Dat is het! We moeten aanbellen bij de tante en zij heeft de sleutel.. Inmiddels 1,5 verder komen we dan eindelijk aan in het apartemnet. Apart is het zeker. 15 m2, de keuken heeft een inhoud van 1,5 m3, de badkamer is aan elkaar geknutselt met gele bloemenhanddoeken en zo eigenlijk het hele.. apartment kun je het bijna niet noemen. Maar er is een stopcontact, wifi, een bed en uitzicht op Copacabana beach. Genoeg om de reis mee te beginnen. Maar nu eerst nog even een dutje. Ik heb moeite met slapen dus check mijn mail, help Merel op gang en zoek op Tripadvisor wat leuke activiteiten om te doen. Om 11 uur gaan we naar buiten, we wandelen wat langs het strand en laten de vakantie langzaam binnenkomen. We bekijken de mogelijkheden die de toeristen info balies aanbieden maar besluiten uiteindelijk zelf op pad te gaan met de lokale bus. Het is even aftasten.. je hoort toch nare verhalen over Rio, over Brazilie. Dat het onveilig is en dat er een grote kans is dat je wordt overvallen. We kijken dus goed om ons heen als we de eerste steegjes induiken en de grote boulevard uit het oog verliezen op zoek naar de busstop. Eigenlijk ervaren we tijdens deze zoektocht geen moment een vervelend gevoel. Mensen kijken ons niet raar aan, ze doen hun eigen ding en als je ze aankijkt lachen ze een beetje verlegen of kijken ze weg. De bus kost 3 real. We worden door een draaiend rekje geduwd en nemen plaats in de overvolle bus vol met Cariocas. Ik kijk op de kaart mee om ongeveer bij te houden waar we eruit moeten en na 20 minuten zijn we op onze bestemming. We staan voor een enorme gondel welke ons naar de Sugar loaf zal brengen. Omdat we nog niets hebben gegeten bestellen we eerst allebei iets aan de bar. Een Empanada, niet wetende dat dit gevulde deeg drikhoekje ons de rest van de reis zal achtervolgen en een grote deegbal gevuld met vlees waarvan we de naam niet meer weten. We noemen hem een turf droge truckersbal. O, ja en een biertje. Het is tenslotte bijna 12 uur. Wat ons wel opvalt, maar dat zal waarschijnlijk iedereen op die wel eens reist is dat er overal hordes Chinezen (en of Japanners) zijn. Ze reizen zelden alleen, waarschijnlijk omdat ze met een grote groep (voor het aantal Chinezen dat er zijn een kleine groep) groepskorting krijgen en al vrij snel een compleet vliegtuig kunnen vullen. We staan in de gondel en het is mooi om te zien dat de helft van de mensen zo veel foto's maakt dat ze 20 jaar geleden al 100 euro kwijt zouden zijn aan het laten ontwikkelen van de volgeschoten rolletjes. Shakende handen, foto's door de beslagen ramen, selfies, foto's van de kabels, van het uitzicht ook al staan er 4 mensen voor en ga zo maar door. 10 minuten later zijn we boven. De eerste stop. Het is een beetje bewolkt maar dat maakt het uitzicht niet minder mooi. Wat een stad en wat een enorme skyline! We lopen langs de helicopter standplaats en kijken elkaar ondeugend aan. 80 euro voor 5 minuten.. valt best mee toch? We kijken naar de route maar route 2 spreekt duidelijk meer aan en is dan ook 4x zo duur. Nee laten we maar wachten totdat we bij de watervallen zijn. We lopen een rondje en genieten van het uitzicht, tijdens het bewandelen van de 'jungle paden' vragen we ons zelf wel af en toe af of we ergens naar op zoek zijn. Soms betrap ik mezelf op het gevoel van 'is dit nou zo bijzonder'. We lachen er maar om.. We nemen de tweede lift naar boven en zoals verwacht is het uitzicht hier nog overweldigender. De grijze lucht, donkere wolken en af en toe een beetje blauw geven een extra ruwe dimensie aan de stad. In de verte zie je de favellas over de berg heen lopen. Alsof ze langzaam de stad willen overnemen. Op de terugweg naar de lift bekijken we de muur die helemaal volgeschreven staat met teksten over de hele wereld. Alles hier wordt gesponsord door het Zwitsere zak messen merk. 'Oh nee' hoor ik Roel opeens schreeuwen. 'Mich, Mich'. Hij kijkt me aan met grote verwonderlijke ogen, ik zie langzaam zijn mondhoeken omlaag zakken. Ik schiet in de lach ook al weet ik nog niet precies wat er is gebeurd. 'Ik ben op mijn kop gescheten', hij kijkt omhoog en spingt opzij'. Als vogels konden lachen dan deden ze het. 'Iehh kijk hier ligt de rest' en hij wijst naar een grote verse kwak wit gele vogelen stront 30 cm van zijn voet. Hahahahaha, ik lach me dood. 'Laat zien'. 'Het druipt van mijn hoofd af richting mijn ogen, help me' Ik kijk en er hangt inderdaad een witte klodder poep in zijn haar, het vocht loopt via zijn hoofdhuid richting zijn voorhoofd. 'Houd je hoofd recht' zeg ik tijdens het lachen 'kom naar de wc'. We lopen naar de wc en maken het zo goed mogelijk schoon. Naar beneden dan maar, gelukkig viel de rest ernaast. Eenmaal beneden hebben we de bus gepakt naar Santa Theresa. Omdat het toch nog even aftasten is hoe het hier precies werkt met de taxis en ik ook nare verhalen heb gehoord, is het toch altijd even spannend als je met de taxi een wijk in rijdt en na 5 minuten omhoog rijden nog steeds geen teken van leven hebt ontdekt. Waar brengt hij ons heen? Is het wel goed, weet hij de weg? We worden ergens bovenaan de berg gedropt, Bouwvakkers zijn aan het werk en de straat ligt open. Eigenlijk zijn we opzoek naar een gele tram. Dat probeer ik hem uit te leggen en met handen en voeten probeert hij ons volgens mij duidelijk te maken dat de tram niet rijdt omdat er een botsing is geweest. We stappen uit en lopen wat rond. De wijk doet me denken aan een wijk in Porto. Heuvelachtig, prachtige bouwstijl, weinig leven dus we zullen wel niet goed zitten. We lopen wat rond en komen de eerste barretjes tegen. De wijk staat bekend om zijn artiestieke karakter en is een broedplaatst voor kunstenaars en intelectuelen. En dat zie je er vanaf. We belanden in een koffiebar met op de tweede verdieping een restaurant. Het is een oud pand bedekt met planten en in elkaar geknutselde zitjes. Je houdt ervan of het is niet je ding. Maar ons ding is het zeker. We drinken een drankje en eten wat en besluiten om hier te blijven en daarna naar huis te gaan. Morgen weer een dag om de rest te ontdekken. We lopen nog wat rond en belanden nog in 2/3 tentjes met allemaal dezelfde authentieke stijl. Het eten is overal heerlijk en de sfeer is onbedwongen en relax. Rond 9 uur pakken we een taxi en lopen we over de boulevard naar huis. De taxi chauffeur legt ons uit dat het veilig is en dat we s avonds gewoon over het strand kunnen lopen. Wat een geweldig authentieke wijk, leuke barretjes, prachtige huizen, leuke restaurantjes. Als we ooit terug komen willen we hier zeker langer doorbrengen. Dinsdag ochtend, we worden om half 7 wakker van de zon. Roel is fit en wilt doen wat de Cariocas ook doen. Rennen langs het strand van Ipanema naar Copacabana. Ik strippel eerst een beetje tegen. Ik haat hardlopen. Maar na een half uur lopen blijkt eigenlijk dat ik er gewoon aan moet wennen dat ik zelf niet bepaal wat we gaan doen maar dat Roel met ideeen komt. NA 5 minuten discusiereen zeg ik dat hij zijn kop moet houden en mij gewoon moet overtuigen, zo moeilijk ben ik toch niet. Ik besluit zelf te gaan rennen. Ik kijk achter me en als ik zie dat hij nog steeds aan het lopen is word ik nog bozer. (ja lach maar.. herkenbaar ;) Verstandig als hij is negeert hij het en besluit ook mee te rennen. 5 minuten later lachen we erom en geniet ik stiekem toch wel van het actief bezig zijn met een fenomenaal uitzicht. Toch iets leuker dan rennen in de Basic Fit. 3 kwartier later ben ik helemaal uitgeput. We hebben nog een half uur om iets te eten en dan gaan we 3 uur fietsen door de stad. We gaan langs het water zitten, eten een tosti, drinken een cocktail en een koffie en lopen naar onze afspraak. Wat een ochtend! We ontmoeten Philip een Nederlander die 5 jaar geleden is komen wonen in Rio. Hij is 20 jaar journalist geweest voor Zuid Amerika bij onderandere de NRC. Hij heeft een Portugese vrouw, 2 kinderen en wilde iets anders dus is 9 maanden geleden Rio by Bike begonnen met een andere Nederlander. Een beetje skeptisch en natuurlijk bevooroordeeld omdat we ons afvragen of dit nou de manier is om Rio de ontdekken maar het valt ons geen moment tegen. In een kleine groep fietsen we 3 uur lang door verschillende wijken van Rio, we stoppen ongeveer 5 keer en krijgen uitleg over de geschiedenis en verschillende wijken. Via copacabana, suger loaf, botafoc, terug naar het lagoa disctrict en ipanema. We komen sowieso op plaatsen waar we zelf niet zouden komen, zeker niet in het korte tijdsbestek dat wij in Rio zijn. Om 1 uur komen we terug in Copacabana en gaan Roel en ik lunchen aan het water bij de oude fort. Om 3 uur ontmoeten we Philip weer en laat neemt hij ons mee naar een Favella vlak achter Copacabana / Leme. Tussen 2 normale huizen door lopen we een trap op welke uitkomt onderaan de Favella. Het is er rustig en eigenlijk best peacevol. Overal ligt hondenpoep en de huisjes liggen er uiteraard vervallen bij maar omdat vrijwel iedereen die je aan het werk ziet, van portiers tot mensen op het strand tot bediendes in cafe's afkomstig is uit de Favellas, is het er overdag overwegend rustig. We lopen een uur lang door de Favellas heen om vervolgens bovenaan weer in de jungle terecht te komen. Omdat we hoog zitten is het uitzicht wederom prachtig. Dit keer zonder toeristen. Philip verteld over het ontstaan van de Favella's en de naam. Over de corruptie van de politie, de politiek en de tegenstrijdigheid van de zogenaamde democratie en stemplicht. Ook vertelt hij dat hij tijdens een interview ooit de schrik van zijn leven kreeg. Hij liep teug van een gesprek met iemand in de Favella en net toen hij eruit wilde lopen werd hij tegengeroepen door een groep gangsters. Of hij even mee wilde komen. Er was net die week ervoor, nadat hij voor de eerste keer een gesprek had gehad, een inval geweest waarbij er meerdere doden waren gevallen. Als de gangsters ook maar een beetje denken dat je eventueel gepraat hebt dan is het foute boel. Maar na 3 minuten, die volgens hem wel 3 uur duurde, noemde hij de naam van de gene waar hij het interview mee had en mocht hij gaan. We hebben heel de tour gepraat en zo vergaten we zelfs even stil te staan bij het politiehuis. Op het moment dat hij vertelt over de corrupte politie, dat hij zijn dochtertje heeft geleerd om wat er ook gebeurd nooit naar de politie te stappen bots ik tegen 3 gewapende agenten aan. Midden in de jungle, we hebben al 2 uur niemand gezien en dan staan die opeens voor je neus. Ik schrok maar ze liepen na een begroeting gewoon door. Wel typisch. Al met al een mooie ervaring, minder overweldigend en heftig dan die in Kaapstad maar dat ligt natuurlijk ook de aan de favella. Ik vond het vooral ook goed om een keer mee te maken dat het niet allemaal verschrikkelijk en gevaarlijk is. MEnsen wonen hier in kleine krotten maar er hangt toch een echte community sfeer, ze leven veel buiten en als er mensen uit hun huizen worden gezet omdat het gewoon weg te gevaarlijk is en worden ondergebracht in 'mooie flats' zijn ze helemaal niet blij. Ze missen buiten, hun buren, de kippen. Rond 5/6 zijn we weer beneden en lopen we vanuit Leme terug naar Copacabana. We drinken caiprinjas langs het strand, en lopen daarna richting Ipanema. De 3 drankjes hakken er best in, we moeten eten maar hebben nog geen idee waar. We lopen langs een restaurant waar we locals naar binnen zien gaan. We stappen binnen en het heeft iets weg van een Spaanse zaak waar je ook duidelijk ziet dat er weinig toeristen komen. Leuk, denken we. We gaan zitten en vragen de kaart. Ik zie gerechten van 800 real op de kaart staan? 80 euro.. normaal kost een gerecht hier rond de 15 real dus volgens mij zitten we niet goed. We lachen er om en besluiten alleen een voorgerecht te nemen, en te delen. Geen idee wat het nu uiteindelijk is maar het lijkt op vis tapenade. Het smaakt in ieder geval goed. Een beetje aangeschoten en moe vragen we ons af of naar bed moeten gaan of toch nog op stap gaan. Het is de laatste avond, dus we laten ons niet kennen. Te voet lopen we via het strand naar een straatje in Ipanema waar we met de fiets doorheen zijn gekomen. Het is dinsdag maar het lijkt wel vrijdagavond. Alle kroegen zitten helemaal vol met Cariocas. Er is geen toerist te bekennen. Leuk! 3 barretjes en een burger verder zijn we voldaan. We gaan terug naar huis en gaan slapen om woensdag ochtend weer vroeg op te staan. Op naar het jezus beeld! Wat een weertje! De lucht is kraakhelder en het is heerlijk warm. Om 9 uur staan we onderaan het treintje dat ons zal brengen naar de berg waar het beeld op staat. Het treintje is de eerste electrische trein van Brazilie. Na 30 minuten komen we aan. De trein zit vol dus wij proberen de menigte voor te zijn door snel de trappen op de lopen. Wow! Wat een beeld! Wat een baas, een hero. We staan met open mond te kijken. Eerst naar de achterkant en langzaam naderen we de voorkant van het beeld. Geweldig omdat we hem 2 weken geleden nog tjidens de finale op tv zagen en nu staan we er dan echt voor. Nadat we het beeld en het uitzicht op ons hebben laten inwerken, bewonderen we ons over de honderen toeristen die op de meest achterlijke manieren selfies en foto's proberen te maken van hun en het beeld. Met 20 man tegenlijk, gespreide armen en een grote smile staan ze op de trap voor het beeld om gefotografeerd te worden. Prachtig. We maken zelf uiteraard ook een aantal selfies en foto's, eten een Empanada en pakken het treintje terug naar beneden. We chillen nog wat op het strand, verbazen ons over de grote hoeveelheid dikke mensen en vragen ons af waar al die mooie sportieve lijven uit hangen. Wellicht op het andere strand, maar och. Die zien we in Ibiza wel weer. vrijdag 1 augustus - Puerto Iguasu Argentinie vliegveld De eerste tegenslag, het was ook bijna te mooi om waar te zijn. De afgelopen dagen waren zo fantastisch, we leefden in een continue rush van euforie. Eergister kwamen we na een paar geweldige dagen aan in Foz de Iguza. De Braziliaanse kant van de watervallen. Na een vlucht van 2 uur arriveerde we op het vliegveld. Kom we nemen niet weer direct een taxi, daar staat een bus! We haalde net de bus en wrongen ons, zoals we gewend waren van de fagelopen dagen, door een stroef draaiend poortje en plofte onze bagage neer op de grond. "weet je eigenlijk wel waar we heen moeten'? Vroeg Roel.. Uhm, er stond centro op de bus en ik weet dat we ergens in het centrum zitten, dus het zal wel goedkomen toch? Na 15 minuten om ons heen te kijken en te discusieeren komen er opeens 2 nederlandse meisjes de bus in lopen. De eerste NEderlanders, na Philip, die we tegenkomen in Brazliie. De een een beetje mollig en de ander kampte duidelijk met overgewicht. Niet dat het erg is, maar een beetje genant is het wel als ze met moeite door het poortje in de bus past. We moeten er bij te Macdonalds uit. Ik kijk Roel aan.. Typerend dat de Mc donalds altijd een orientatie- of trefpunt is voor de zwaarlijvigen. Nadat we ongeveer een half uur in de bus zitten besluit ik toch even te vragen of de meisjes ook naar het centro gaan. Ja zegt de een, wij stappen uit bij de MAc en dat is in het centrum. Prima. dan doen wij dat ook. De braziliaanse kant oogt commercieel, welvarend en eigenlijk herken ik er niet direct BRazlie in. Voor wat we hebben gezien. Grote gebouwen, veel reclame, grote schermen en reclame borden kleuren de straten van Foz do Iguazu. Aan de overkant van de straat ligt een enorme kroeg waar in neon letters 'happy hour' staat geschreven. Er staat een enorm ledscherm met rugby aan en er hangen verder nog zeker 8 tv's op met sportwedstrijden. Daar hebben ze vast Wifi merk ik op, en we besluiten een biertje te drinken. Eigenlijk is het best gezellig hier. Ik weet dat ons hotel toch weinig voorstelt en stel voor om hier te eten en te drinken en dan met een taxi naar 'huis' te gaan. ZO gezegd zo gedaan. We bestellen een pitcher van 2,5 liter bier en eten een steak. Voor 20 euro zijn we klaar en krijgen we er een flinke afterdiner dip bij. We nemen een taxi en bij aankomst van het hotel is Roel zo gecharmeerd van de zoete pizza's die worden aangeboden op een bezorgservice folder dat hij besluit nog een pizza te bestellen. En wel met chocola en aarbeien. De bodem is gevuld met creme cheese en op de andere helft druipt de vettige kaas met gehakt er van af.. Een aparte ervaring. Donderdagochtend. Vroeg op, een heerlijk ontbijtje en op naar de watervallen. Op de weerapp voorspelde ze 28 graden en eigenwijs dat we zijn kleedden wij ons hier dus ook op. Geen ponchos, geen warme kleren. Bij binnenkomst moesten we een bus in, met opendak en open ramen. Het werd al meteen duidelijk dat we beter iets warmers hadden aan kunnen doen. Na 20 minuten arriveerden we bij de ingang van de trail. Het eerste uitzicht op de watervallen was... wit. mistig, bewolkt.. We zagen niets. Ja in de verte zien we een sprankje van het klotsende water en natuurlijk hoor en voel je de enorme heftigheid van het natuur geweld. Is dit het nou? Ik voel het in me op komen en Roel spreekt het uit. 'Volgend jaar maar gewoon naar zeeland dan?' Zeg ik. We vervolgen de weg en komen uiteindelijk steeds dichter bij de watervallen. Het weer klaart op maar de laaghangende wolken maken de watervallen nog misterieuzer dan dat ze al zijn. Ongelooflijk.. wat een geweld, een kracht. Wat vet, mooi, adembenemend. Aan het einde van de trail komen we aan bij de Devils claw. Hier komen de grootste watervallen bij elkaar en loop je over een soort brug over het water. het geweld van het water zorgt ervoor dat je binnen een paar minuten volledig doorweekt bent. Alsof je met kleren aan onder de douche hebt gestaan. Maar.. op de foto's ziet het er beter uit dan met een poncho aan. We volgen de weg naar het uitkijk punt en lopen vervolgens de trail weer terug naar de uitgang van het park. Fantastisch, nu op naar het vogelpark. ... Deze vergeten we liever.. soms zijn we nog iets te naief om in te kunnen schatten dat we dit makkelijk hadden kunnen overslaan. 1000 vogels in een kooi.. nee niet echt ons ding. Het enige dat misschien de moeite is om te vertellen is dat we door een grote open kooi liepen en dat ik opeens weer dezelfde blik zag als 2 dagen daarvoor. Ja hoor, Roel werd weer ondergescheten. Dit keer net niet op zijn hoofd maar een grote kwak in zijn nek, op de rand van het shirt. Ik pis bijna in mijn broek van het lachen en we zoeken wederom zo snel mogelijke een wc. We maken de route af en zijn blij als we na 3 kwartier weer buiten staan. Naar de overkant van de straat dan maar. Daar staat ons namelijk iets anders te wachten.. Een helicopter tour! So we did. De eerste keer, 10 minuten, maar wederom een extra vinkje op onze bucketlist! We vliegen eerst een paar kilometer over alleen maar bossen, de amazone, wow overal waar je kijkt, je ziet alleen maar bomen. Imagine what lives there.. In de verte zie je wolken die worden gevormd door het opspattende water van de watervallen. We komen steeds dichterbij en Ik kruip over Roel heen om alles goed te kunnen zien. De helicopter draait af en toe en omdat het raam bijna tot onderaan doorloopt lijkt het alof je in een glazen koepel zit. Zoals stef al zei, het is net een gat in de aarde. Na de vlucht vertrekken we met de bus terug naar ons guest house en vertrekken we naar onze volgende bestemming. Argentinië! Iets dat we niet verwacht maar wel gehoopt hadden. SOmmige beschrijven dit sorrt plekken wel eens als 'a little gem'. We werden ontvangen met een glaasje champagne en een warme jacuzzi recht voor onze kamer. Een vrijstaand huisje met heerlijk bed, minibar en prive badkamer. Een van de redenen dat we naar dit hotel zijn gegaan is vanwege de goede recencies over het restaurant. Toen we de kaart zagen konden we moeilijk kiezen.. de gerechten varieerde van 15-25 euro dus dat valt reuze mee.. omdat we niet konden kiezen zijn we uiteindelijk gegaan voor het chefs tasting menu. Het werd beschreven als 3 gangen die elk een bepaalde schildersstijl en een favoriete kunstenaar van de chef vertegenwoordigen. Surrealisme - cubisme en abstract. Ofwel Dali, .... en Picasso. Als amuse kregen we een ravioli. Oh ja, bijna vergeten te melden, we zaten in een Italiaans restaurant. oh my god. De ravioli gevuld met iets.. het vloeide eruit alsof het goud was en het smaakte naar hemel. Wie ons kent weet dat we nogal kieskeurig zijn en ook al redelijk wat gewend zijn maar dit komt sws in de top 3 van beste amuses ooit. Ongelooflijk. Vol ongeloof en zin wachten we op ons eerste voorgerecht. 2 mensen komen aanlopen met een klein dienblad met daarop een pergulator. De perculator is gevuld met reuze schrimps. (....) Ook het hoofdgerecht, waar het surrealisme vanaf spat is geweldig. Het toetje smaakt goddelijk en ook de rest van de avond maakte deze dag tot nu tot een van de mooiste van ons leven. Nog 3,5 week te gaan! Vrijdag zijn we naar de Argentijnse kant van de watervallen geweest, de zon schijnt volop en het kwik stijgt tot zo'n 29 graden. Ook vanuit deze kant zijn de watervallen adembenemend mooi. We hebben beter zicht en dat maakt het af en toe doen geloven dat ze aan deze kant zelfs mooier zijn. We blijven praten over hoe geweldig het hier is, dat we het erg vinden om nu al te vertrekken uit Argentinie en ook Brazilie achter ons te moeten laten. MAar goed, Bolivia en Peru hebben vast ook veel moois te brengen. Als we daar nog ooit geraken. Want hier zitten we dan, onze eerste vlucht is gecancelled. We missen hierdoor de aansluiting naar Santa Cruz, en morgen de aanlsuiting naar Sucre. Maandag 4 augusutus Hier zitten we weer! inmiddels dus sinds vrijdag onderweg en het lijkt erop dat we over een half uur dan echt Sucre gaan bereiken. Tuurlijk is het jammer als dingen anders lopen dan gepland maar eerlijk gezegd heeft het ons niets slechts gebracht. Vrijdag hebben we uiteindelijk tot 13 uur gewacht, zaterdag zijn we om 11 uur naar het vliegveld gegaan en daar hoorden we vanuit verschillende kanten dat de eerste vlucht wrs pas maandag zou gaan. Nog 2 dagen in onzekerheid leven dat zagen we niet zitten dus besloten we naar het stadje te gaan om een bus te boeken. Het is prachtig weer en Puerto Iguazu is een authentiek stadje met verschillende lokale winkeltjes, barretjes en restaurantjes. We boeken de bus van 5 uur. Het is hier schijnbaar normaal dat je flinke korting krijgt als je cash betaald, en dus betalen we per persoon 800 peso in plaats van 1010. De vlucht kunnen we waarschijnlijk declareren dus dan valt het uiteindelijk toch wel mee. Het blijkt siesta te zijn, uiteraard. Dus op dit moment is er weinig te doen in het stadje. Bovendien is iedere toerist waarschijnlijk bij de watervallen te vinden en aangezien het winter is (28 graden) zit het gros van de lokale bevolking binnen of zijn ze aan het werk. We belanden bij Betos - Lomitos. Pal in de zon, heerlijk aan de rand van de straat. Af en toe komen er kleine kindjes langs om te bedelen en om zelf gemaakte vingerpoppetjes te verkopen. Omdat we hier langer zitten dan gepland en ik me alleen heb voorbereid op de watervallen weet ik niet zo goed wat ik er mee aan moet en besluiten we om ze niets te geven. Af en toe geeft een volwassenen ze iets te eten of te drinken en verder rennen ze achter elkaar aan de straat over en weer. Een paar minuten later komt er een authentieke indiaan met allerlei zelf gemaakte souveniers voorbij. Aangezien de tweede liter bier bijna op is en we iets makkelijker worden in het geld uitgeven blijft ons uiteraard een hoop aan de vingers plakken. Och ja, alles voor de foto. En natuurlijk een rozenkrans en een argentijnse fluit rijker. Roel probeert met een argentijn in zijn arm het deuntje dat uit de fluit van Namci komt na te spelen, maar het klinkt als de Argentijnse Jostiband. En alles om onze tas nog voller te proppen. Ik ben bijna een half jaar bezig geweest met het voorbereiden maar toch is er voor een reis waarin je veel reist, in tegenstelling tot een reis waarbij je alles zelf met de auto doet en dus nergens van afhankelijk bent, een andere voorbereiding nodig. We hebben veel te veel kleren bij. de tassen zijn loodzwaar. Hoewel we er nu wel aan gewend zijn slaat het natuurlijk nergens op. 3 iphone kabeltjes, 2 ipod kabels, 1 blokje om ze te gebruiken. Geen verzekeringspapieren.. en laat het nummer van de ing belgie nu onmogelijk te vinden zijn op internet voor mijn iet wat onervaren vader. De lonelyplanets van Argentinie en Brazilie zouden toch wel prettig geweest zijn aangezien we hier uiteindelijk toch een week zijn geweest.. liever een van de 5 korte broeken van Roel thuis gelaten, haha. Tot slot is het ook niet altijd even handig, en gelukkig heb ik dat dus ook niet gedaan, om alles van te voren te boeken en heel strak te plannen. We ontmoeten een amerikaans gezin, zijn hadden hun zoon 2 jaar niet gezien en waren onderwerg naar peru Machhu Picchu. Doordat zijn dezelfde vlucht als ons miste komen ze onmogelijk nog op tijd aan. Hun vlucht naar de USA gaat namelijk morgen vanuit Lima. Leuke wederziens.. Buenos Aires - markt - tango - toeristen hollands, Maar wel toeristisch. - gegeten bij straat tentje en bij Via via (ligt ook in Antwerpen) Santa Cruz - aankomst om half 1 'snachts Sucre (Casa Verde / Santa Cecilla) - lekker gegeten bij La Taverne - Independence Day - Prachtig stadje Sucre > Uyuni bus reis prima te doen, mooie landschappen. Uyuni > lijkt wel een dorp uit een slechte film. Wat een verlaten gat. We kunnen onze ogen bijna niet geloven. Alles is laag, straten zijn bruin, huizen zijn gebouwd van donker oranje stenen, het is er vies, overal zwerven honden en lopen dik ingepakte Bolivianen met grote gekleurde tassen vol met wie weet veel wat. Ik ben blij dat we een hotel hebben geboekt buiten het dorp. Maar eerst moeten we een tour boeken voor morgen. We lopen een kantoor binnen, Andrea tours. Deze wordt aangeraden door de Lonely Planet maar toch voelt het niet goed, ze spreken nauwelijks Engels, de gids zal niet in het Engels zijn en er passen 7 mensen in de auto. Eigenlijk spreekt niks me aan, toch vullen we onze gegevens in. De prijs is 180 boliviano. We moeten eerst gaan pinnen want ze accepteren geen Cash. Eenmaal buiten besluit Roel toch dat we nog een andere kantoor inlopen. We belanden bij Ripley tours en dit klinkt eigenlijk allemaal goed, bijna te mooi om waar te zijn. We boeken de tour, en zoeken naar een taxi. Maar we hebben daar al getekend, zeg ik tegen Roel, "ja, we zullen de factuur wel thuis krijgen" roept ie met een lach terug. Kijk om je heen, haha, dat is waar. We vinden een taxi en rijden naar ons hotel. De weg is hobbelig, vol kuilen, van zand en hoe verder we rijden hoe minder leven we zien. Het is een aparte ervaring, het lijkt alsof we Dakar zelf ervaren. Dakar heeft zich hier afgelopen januari afgespeeld en we begrijpen waarom. Wat een wegen en wat een landschap. Ze zon gaat langzaam onder en de lucht kleurt paars. Tegenliggers hebben geen licht aan en soms rijden we met een scherpe bocht om een vrachtwagen heen die 10 meter voor ons verschijnt in het stof. Ik vind het bijna zielig dat we niet stoppen voor een auto die met pech langs de web staat maar ben na 5 minuten blij dat we zelf nog levend in de auto zitten. Uiteraard ervaar ik na 20 minuten weer een kort moment van angst als we afslaan richting een nog kleiner en rampzaliger dorpje dan Uyuni. Nog verder de leegte in, nog minder leven. Nog donkerder. Na 40 minuten komen we aan in het hotel. Het is buiten ijskoud. We zien net nog een klein stukje van de prachtige zonsondergang, maar gaan snel naar binnen om voor de kachel in te checken. Het hotel is prachtig. De lange gang gevuld met korrels zout, zitjes en openhaarden geven het gebouw, gebouwd van witte blokken zout, sfeer. Onze kamer ligt ergens achteraan de tweede gang en onze bagage wordt gebracht door een oud vrouwtje die een ijzeren kar achter zich aantrekt. De kamer is super. Een enorm bed, kacheltje, 5 dekens incl een elektrische deken en een badkamer met warm water maken het plaatje compleet. Om 8 uur gaan we eten in het restaurant en na een flesje wijn ploffen we neer in ons heerlijke bed. Het is eten is prima, een beetje aan de prijzige kant als je het vergelijkt met bolivaanse standaarden maar och. Als we failliet gaan, gaan we in stijl. We zetten om 5 uur de wekker omdat we heel benieuwd zijn naar de sunset. Om 6 uur klauteren we ons raam uit en lopen we een rondje om het hotel. Het is ijskoud en we besluiten een deken te halen. Het uitzicht is prachtig maar de zon laat erg lang op zich wachten. om kwart voor 7 is het bijna licht maar hangt de zon nog steeds achter de bergen. We kijken elkaar aan en na een half uur wachten en verdoofde handen en voeten kruipen we terug door het raam naar binnen. Terug naar bed. brrr. Tien minuten later zien we door onze dichte ogen heen de eerste zonnestralen over de zoutvlaktes strijken, uiteraard. We lachen erom. Om half 9 staan we op, ik check mijn mails, help Merel weer op gang, ontbijten en vervolgens maken we een een wandeling op eigen houtje richting de enorme witte vlakte die we in de verte zien liggen. Na een half uur lopen lijkt het echte wit niet echt dichterbij te komen. Omdat we om 1 uur worden opgehaald lopen we langzaam terug. Weer een para momentje. We zoeken de tour operator op in Google en het eerste dat we te zien krijgen zijn slechte reviews over Ripley tours. Eigenlijk zonde want aan het einde van de dag kan ik eigenlijk niets anders dan lovend praten over deze operator. De auto is prima. De chauffeur sprak dan wel geen Engels, het geld kregen we terug omdat ze zo eerlijk waren aan te geven dat er geen Engelse meer te krijgen was. Dit omdat alle chauffeurs die Engels spraken met een grote kater in bed lagen, het was independence day gisteren in bolivia. Of het goed is of een truc dat maakt me eigenlijk niet uit, gelukkig spraken er genoeg mensen uit onze tour wel Spaans dus hebben we niets gemist. We zijn gaan lunchen ergens waar niemand was. Niet met 150 andere touristen bij het verlaten zout hotel maar 5 km verder op, op een plek waar niemand anders was en je daadwerkelijk echt alleen maar zout ziet. Onze guide legt wat kipschnitzels in de kofferbak van de jeep, trekt een blik mais en bonen open, snijdt wat tomaten en de kipburgers zijn een feit. Zakje mayo en ketchup erbij en de grootste, witste tafel voor twee ooit staat klaar: we eten op de grond en genieten van deze immense levenloze zoutvlakte. Er leeft hier niets, alleen wij. De vlaktes zijn impressive. Het is leuk om net als de rest te proberen leuke kiekjes te schieten maar het cactussen eiland vond ik toch nog mooier. We proberen wat trucjes met flesjes, een boek en een tas, niets is zoals we verwachten; blijkbaar zijn we toch creatiever op het internet. 'S avonds komen we weer aan in Uyuni en we blijven bij onze mening. Wat een godsverlaten schijtdorp. 80 pizzarias. Onaardige mensen. Koud. Chagrijnige toeristen. Ik ben blij dat we in een warm hotel slapen met goed internet. 9 uur, honger. Kiezen uit een van de 80 pizzeria's is lastig. Bij de een zitten 10 zatte bolivianen, bij de andere drie bijna dode belgen. We lopen nog iets verder en belanden in een koude ruimte waar je chinees, mexicaans, boliviaans, internationaal, europees, amerikaans en lokale gerechten kunt eten: lama dus. Die lama bewaren we voor een goed moment, want deze tent ziet eruit dat als je een lama besteld, 'm zelf moet gaan vangen, en dat willen we niet. Het is retetraag en ondertussen helemaal leeg. De laatste backpackers rekken nog wat tijd voor de gaskachel, omdat ze in het hostel waarschijnlijk tegen het vriespunt aan slapen. De ober wordt boos en draait de kachel weg uit hun richting, er zijn meerdere mensen hier, mompelt hij in het Spaans, hij kijkt naar ons. We stippelen de rest van de week uit en gaan slapen. Op naar La Paz. - La Paz - uitzicht - hotel - eten bij Gustu - Vlucht La paz > Rurr - Rurrenabaque - Jungle - verlaten wereld - Zen - niks - lekker eten - wandelingen - Piranha vissen - tuben - Overnacht in La paz, naar de witch market geweest, dode lama foetus, offers, rondje gelopen, iets gedronken en gegeten bij Luna Y Sol Overnacht in Golden Palace hotel Was laten doen, helemaal verneukt, op zoek gegaan naar de gratis tour door de stad, niet gevonden want we moesten bij de gevangenis zijn maar waren bij 26th street. Dag in La paz rondgelopen en uiteindelijk in een resto bar gaan zitten, brainstormen en drinken. Savonds gaan drinken bij diesel nog iets. - Om 7 uur de bus naar Copacabana. na 2,5 uur moeten we de bus verlaten en worden we naar een klein loketje gestuurd. Voor 1 boliviano oftewel 10 cent, kunnen we het pontje naar de overkant pakken. 'En onze spullen en de bus dan?' Vragen meerdere mensen zich af. De bus volgt via een andere boot, wordt ons verteld. We kijken naar het water en zien inderdaad verschillende bootjes met bussen en auto's, overvaren of ja, zo kun je het niet eens noemen, het lijkt eerder een vlot dat in elkaar is geflanst door het team dat bij Expeditie Robinson als eerste het eiland zou moeten verlaten. De bus staan namelijk gekanteld en de voorkant van de bus staat bijna een 1,5 meter lager dan de achterkant waardoor het lijkt alsof het pontje, ofwel vlot ieder moment kan zinken. Ongeveer 20 minuten later arriveert onze bus, inclusief spullen dan toch veilig aan de overkant. Onze rit duurt nog een uur en om 12:15 komen we aan in Copacabana. We drinken even snel en pakken vervolgens de boot naar Isla de Sol. - Geen geld - Onmoeting Canadese meisjes - vrijgehouden - last van hoogte - 8 flessen wijn, magnifiek uitzicht, verkleed partij - Boot terug, bus naar Puno. 4 uur later arriveren we in Puno, gezellig straatje, prima hotel. nog 1 week te gaan. We hebben beide wel het idee dat we nu ook wel naar huis zouden willen. Toch nog steeds last van de hoogte en 4 weken is toch wel erg lang. We gaan ergens eten, nummer 1 op Tripadvisor en de voorgerechten zijn ook subliem maar het hoofdgerecht is ronduit bagger. Roel neemt Alpaca, een soort Lama en ik ga voor de Stuffed pepper. Nope, waardeloze service en zeer tegenvallende hoofdgerechten. Vrijdag om 7 uur 's Ochtends vertrekt onze bus / tour naar Cusco. Leuke tour met 6 stops, we bezoeken verschillende kerkjes, stoppen bij heel veel marktjes, de gletsjer, krijgen een prima lunch en arriveren om 17:30 in Cusco. We gaan direct naar Alpaca Expeditions, betalen het laatste deel en zitten om 18:15 klaar voor de briefing. Morgen gaan we namelijk beginnen aan onze 5 daagse hike richting de Machupicchu. We zijn met 7 man, 2 Nederlanders, Tom en Carlijn, een jong stel uit Eindhoven, 2 Amerikanen, David & David, beide Joods en wonenachtig in New York en een Duitser, net afgestudeerd, reist veel, 28 Sebastian. Onze gids Efra klinkt op dat moment nog enthousiast en weet dat op iedereen over te brengen. Niet wetende wat hem maar ook ons de komende dagen te wachten staat. Zaterdag om 4 uur worden we opgehaald bij ons hotel. We hebben nog zo'n 3,5 uur de tijd om bij te slapen want we arriveren pas rond 8 uur op de plaats waar we ons eerste ontbijt zullen nuttigen en waar de hike uiteindelijk zal starten. De hoogte is 3800. - goed ontbijt - kennismaking groep en personeel - pop up toilet begin hike Dag 1. van tot 4850 meter Zwaar! - koude nacht - last van mij buik - Carlijn last van de hoogte - Rest ook - Amerikanen last van knieen Dag 2. Langste dag - Veel dalen - David gaat op het paard en het tweede deel met het busje - Dag van de miscommunicaties (Cordito, Lost - overnachten in een klein dorp - Savonds biertje Dag 3. Halve dag, 3,5 uur stijgen - Zonnig maar gelukkkig af en toe bewolkt, erg heet - flink door gelopen - uitzicht op Machu Picchu - paarden gaan niet mee dus de helft van de spullen worden maar meegnomen - overnachting hoog op de berg met uitzicht, er is een douche en een ruimte waar we kunnen eten en 'savonds kaarten. - om 4 uur History les - om 6 uur teatime met cake Er komen nog een aantal Fransen naar binnen Dag 4. Doel: Aguas Calientes, 3 uur omlaag daarna 3 uur vlak langs het spoor - laatste lunch - Eten in restaurant - overnachten in hotel Dag 5. Machupicchu - half 5 op - 6 uur de bus - 6:45 aankomst en zonsopgang - rondleiding - beklimmen berg - vervoer naar Cusco - Savonds burger en drankje En nu op naar Lima