Eerlijkheid duurt het langst.. toch? Een veel voorkomende uitspraak. Een leugentje om je bestwil, oke. En ik beweer ook niet dat ik altijd eerlijk ben. Maar ik kan er niet tegen dat mensen denken dat gevoelens opkroppen een oplossing is. Dat het goed is om niet recht in iemands gezicht te zeggen dat je degene gewoon niet moet. (iets genuanceerder dan wel..) Ik krijg vaak te horen dat mijn rechtstreeksheid niet echt gewaardeerd wordt. Maar nog vaker hoor ik dat mensen zouden willen dat ze zo duidelijk als mij konden zijn. Ik denk niet dat iedereen altijd alles maar moet zeggen, maar als het om je vrienden gaat, lijkt het me eerlijk gezegd meer dan logisch. Want wat zijn vrienden als je niet eens eerlijk tegen elkaar kunt zijn? Vrienden zijn er toch om van te leren? Om elkaar te wijzen op dingen die je irriteren? Maar ook om elkaar te accepteren zoals ze zijn. Afgelopen weekend heb ik mensen gekwetst, ik liet mezelf gaan en gedroeg me als een debiel. Voor degene die zich aangesproken voelen; sorry daarvoor! Voor mezelf.. een leerpunt. Iets wat misschien moeite zal kosten, maar iets wat uiteindelijk zijn vruchten zal afwerpen. Vroeger vonden mensen me arrogant omdat ik te weinig lachte, nu moet ik op mijn werk continu veranderwoorden waarom ik zovaak lach.
Een nieuwe stretching goal.. Think before you act, zoals iemand afgelopen weekend zei.
