'Je bent wel een beetje raar' zegt hij terwijl hij naar me kijkt.

Ik glunder, geniet. Liever raar dan saai, denk ik bij mezelf.

Ken je van die momenten, moments like that.

Je verdrinkt in iemands ogen, staart hem aan terwijl hij slaapt.

Je wilt het niet toelaten, het slopende gevoel. 

Maar je wilt het wel voelen, de kriebels in je buik.

Je trekt, hij wordt heet, je geniet.

Zodra hij krimpt voel je het binnendringen.

Ik was eigenlijk gestopt, maar ja de zon,

de lente, de verlangens. De verslaving.

Hij staart je aan en je hoort hem roepen,

Ik probeer hem te negeren.. maar tevergeefs.

Buiten met mijn laptopje: denken, schrijven.

Ik zie niks, de zon blokt mijn beeld.

In mijn ooghoek voel ik hem staren,

Pak me dan.. Neem me in je mond.

Opzoek naar een oplossing grijp ik een doos,

Een pizzadoos zorgt voor bescherming in de zon. 

Ik wacht op bescherming tegen mijn verlangen,

mijn verlangen naar jou.

Ik hoor stemmen in mijn hoofd, 

Maak me gek, en ik bevredig jou van top tot teen. 

Langzaam dringt het tot me door, 

Het zijn alleen gedachtes.. Gedachtes in mijn hoofd.

Maar wacht! Ik heb een idee,

Kom dan, kom maar. Ik pak je wel..

Jij kunt mij niet beheersen, 

Want ik laat jou verdwijnen, 

Ik rook je gewoon op, jij stomme sigaret.