future

thinking about my future..

De tijd vliegt, ik ben nauwelijks 10 dagen op kantoor geweest en de 1e maand is toch alweer voorbij. Vrijdag heb ik mijn eerste presentatie, maar eerst staat er voor morgen nog een avondje feesten op het programma. 2008 komt eraan. En na 2007 gister geanalyseerd te hebben, verwacht ik dat 2008 nog een beter jaar zal worden.
Een jaar dat begint met goede voornemens, het jaar waar ik als het goed is mijn 1e HBO diploma zal halen. Het jaar dat ik 22 word. En het jaar dat ik meer en meer van de wereld zal gaan zien.

2007 was een jaar dat ik echt heb geleefd. 8 keer op vakantie, veel nagedacht. Ik heb keuzes gemaakt en de tijd is aan mij voorbij gevlogen. Ik ben gekwetst maar heb genoten. Waar zal ik volgend jaar staan? Ga ik voor de sneeuw? Of toch voor de zon? Voor het reizen en dan werken? Of toch voor nog een studie? En welke kant wil ik dan op.. psychologie, filosofie. Kunst, grafisch ontwerp of toch maar management.

De tijd zal het leren.. Eerst maar zorgen dat ik niet geraakt wordt door een verdwaalde vuurpijl die mijn gezicht eraf knalt zodat ik alleen de eerste 10 seconde van het nieuwe jaar meemaak.

Concentratieloos

Mijn laatste werkdag van dit jaar, en dat is te merken. Na een voortreffelijke lunch, een wandeling door een adembenemend mooi winterlandschap en mijn 6e flesje water, kan ik me echt niet meer concentreren. Ik word om de haverklap gebeld, en ik ben niet de enige. Heel Philips ligt de komende 2 weken plat dus alle laatste dingen moeten NU geregeld worden.
Maar goed, ik heb zelfs geen inspiratie om mijn blog nog een mooi verhaaltje aan te bieden, tijd voor een break. Ik ga de sneeuw in.

Een helder moment

'You have reached your daily limit for today'.

Met andere woorden als je nu niet als de sodemieter iets anders gaat doen dan achter je scherm gekluisterd, klikkend en typend de dag doorbrengt, heb je binnen nu een aanzienlijke korte tijd last van RSI, vierkante ogen, pijn aan je nek en een vergroeide rug.

Oke, oke.. ik ga al. Mijn 8 uur zitten er nog helemaal niet op, maar aangezien ik al de hele dag binnen zit besluit ik even een frisse neus te gaan halen. Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw, het vriest. Ik loop een rondje over het enorme High Tech Campus terrein en kom uiteindelijk aan bij een enorme vijver. Er zwemmen eentjes en de ondergaande zon weerkaatst prachtig in het water. De stoeltjes langs de kant staren me uitnodigend uit. In de zomer zijn ze vast druk bezet. Maar ik kan op dit moment minstens net zo hard genieten van het uitzicht.

Wat een rust. Even helemaal afgezonderd van het drukke werkleven dat zich achter mij bevindt. Mijn kantoor en beeldscherm verdwijnen uit mijn gedachte. Ik adem diep in en blaas een enorme rooklucht uit. Het is koud, maar ik voel me warm van binnen. Ik heb moment van realisatie. Meid, kijk nou es waar je je bevindt. Geniet, doe je werk en dan kom je er wel.

Morgen neem ik mijn fototoestel mee. Maar voor nu loop ik voldaan terug naar mijn kille kantoortje.

laatste week 2007

Inmiddels is dit alweer mijn 3e week bij Philips. Klinkt cool, maar de dagen dat ik op kantoor heb gewerkt zijn op dit moment nog op een hand te tellen. Goed bezig Mich, zul je denken. Ik vraag me alleen af wat ze er bij de administratie van denken. Ik heb namelijk zo'n hele coole Philips badge, met een zogenaamd in en uit klok systeem. En als iemand 1 december begint maar op 17 december pas voor de 5e keer inklokt, moet er toch wel een lampje gaan branden. Ik wacht wel tot dat ik er iets van hoor, of ik wacht totdat ik mijn eerste salaris krijg ;) Zou mooi zijn als dat gewoon het gehele bedrag zou zijn. Anyway niks om me zorgen over te maken. Afspraken zijn afspraken toch.

Vanochtend opstaan viel weer zwaar, dit keer vooral omdat ik in een redelijk aparte droom verwikkeld zat. Ik had een IBook, ge weet wel, zoon hippe leptop van apple, maar die werd gewoon voor mijn neus gestolen. Dus in mijn droom zat ik achter de dief van mijn laptop aan, leuk maar best vervelend ook. Toen ik om half 9 toch maar eens opstond realiseerde ik me voor het eerst dat iedere dag werken nog zo slecht niet is. De weekenden zijn opeens zo bijzonder, iets om naar uit te kijken. Daarnaast is het zo dat als je je werk goed doet, je echt vrije tijd hebt als je eenmaal thuis bent. Daarentegen staan er natuurlijk een hoop uurtjes thuiswerken tegenover als je heel de dag op je weblog loopt te schrijven.

Maar ho! Het is echt niet zo dat ik niks uitvoer hier, ik moet alleen soms 5 minuutjes iets anders doen, (vind ik zelf, maar vind mijn persoonlijke waakicoon op de pc nog erger) anders val ik in slaap.

Bijna kerst, ik kijk er naar uit. Lekker eten, eindelijk weer eens iedereen van de familie bij elkaar en last but not least, cadeautjes :D

Voor nu weer aan de slag, ik kijk nu al weer uit naar een welverdiend weekend, maar dan zal ik eerst iets nuttigs moeten doen.

back in town

Starende ogen, denegrerende opmerkingen en een vervelend zeurend taaltje. Ik ben weer terug in Nederland. New York zit nog in mijn gedachte, ik mis het. Had me 2 weken geleden gezegd dat ik misschien best wel in Amerika zou willen wonen en ik had je keihard uitgelachen. Maar alles wat ik daar niet voelde als ik over straat liep, stond te wachten of wat dan ook, dat voel ik hier 10x zo erg.

Mijn ogen vallen bijna dicht dus ik moet om de 5 minuten switchen naar een ander scherm. Ik lees dingen over User Generated Advertising. Echt interessant, maar mijn hoofd zit gewoon nog bij de stad die mijn bureaublad kleurt.

Ik mis de taal, al lees ik al de informatie in het Engels, ik wil het weer horen. De Big momma die haar kindjes zegt wat te doen, de qwazi zakenman die met zijn vrouwtje belt, de straatman die een liedje zingt en de swa's en de bro's die het hebben over de nieuwe lady's in town.

Ik heb geen zin om hier dat limburgse gezeur en buitenlandse gezeiver aan te horen. Niet vragen of ik mijn koffer aan de kant wil zetten, nee.. 'tssss lekker aso die koffer daar' en niet meer dan een arrogante blik is wat ik krijg.

Amerika heeft me echt verrast. Ondanks dat alle wolkenkrabbers, de view op Manhatten en de lichtjes op Time Square eigenlijk niet meer dan normaal voelde, heeft de openheid en alle vriendelijkheid me meer verbaasd. 'Pas op voor zakkenrollers!' 'Zorg dat je niet in verkeerde straten loopt!' 'Neem alleen een Yellow Cab.' Ik werd door iedereen gewaarschuwd, maar op iedere plek die ik ben geweest, van de metro tot in Harlem heb ik me geen moment bedreigd gevoelt. Dat is zelfs hier in Eindhoven wel eens anders.

Op een bom vol station kom ik aan, het station waar ik vorige week vertok naar de Big apple lijkt drukker dan iedere plek die ik in New York heb bewandeld. Ik vlucht naar mijn bus en raap al mijn moed bij elkaar om toch iets moois te maken van deze dag. Zo beland ik om 10 uur op mijn stage.

En zit ik nu alweer 6 uur naar mijn scherm te staren. Plieng na dat 'time for a microbreak' voor de 10e keer in beeld is verschenen, staat er nu 'you've reached your daily limit.'

Jullie horen het, genoeg gedaan voor vandaag.

Whaaa whaaa waaa

Na een lekker ontbijtje vertrekken richting het zuid westen van New York, Downtown zoals ze dat hier noemen. We duiken de metro in richting de stop die hier toch nog steeds WTC heet. Enigsinds zenuwachtig lopen we de trap van de ondergrondse tunnels omhoog. Met het moment dat ik een stap op de beganegrond zet, val ik stil. 2 bewakers openen namelijk net het hek naar de plaats waar 6 jaar geleden nog 2 dikke wolkenkrabbers stonden. Het enige wat wij zien is een enorme bouwput; we staan oog in oog met Ground Zero.

Honderden toeristen staan met open mond en een camera in hun hand te kijken naar het indrukwekkende met de grond gelijk gemaakte WTC. De hekken, de prikkeldraad. Maar toch de luxe wolkenkrabbers er omheen geven een moeilijk te bevatten contrast. Ik maak foto's met mijn nieuwe camera om vervolgens een koffie bij de italiaan te halen. Tijd voor lichtere koek, we lopen richting het water.

WAAUUWWWWW het zonnetje straalt over het water en New Jersey lacht ons tegenmoet. Wat een uitzicht, wat een leven. We settelen ons op een bankje om te genieten van het uitzicht. Niet wetend wat ons de rest van de dag nog te wachten staat.

Ons plan was eigenlijk om met een bootje langs Manhatten te varen en bij Seaport weer aan land te gaan. De enorme rij deed ons helaas besluiten toch maar vast richting Brooklin te vertrekken.

Met de metro onder de zee, op naar een van de vetste ervaringen in mijn leven. Na een lunch in een typische Amerikaanse lunchroom, net als uit de film, lopen we Manhatten tegenmoet.

De zon straalt maar gaat langzaam onder. Dit zorgt voor een schitterend licht en het duurt dan ook even voordat we beseffen waar we zijn.

Ej joep, we zijn er! WE zijn in big NEW YORK F*cking city!! Whaaaahhhhh

Het uitzicht was amazing! Het weer was Awesome. New York is gewoon te gek!

Gisteravond zijn we in Soho naar een club geweest, met haast geen geld maar gelukkig een reserve creditcard zijn we tot half 3 uit ons dak gegaan. Het was het (ik ben het spreekwoord vergeten) maar het maakte de dag iig helemaal compleet.

Bij Amerika horen hamburgers en bij uitgaan hoort eten, we vertrokken richting huis, maar niet voordat we een bord friet en een heerlijk broodje hamburger naar binnen hadden gewerkt.

Half 7 naar bed, en dalijk lekker onze kater uitlopen in Central Park. Om met zonsondergang aan te komen op Time Square.

ZINNNNNNN!!


Maandagochtend..

Na een redelijke hangover maakte we ons zelf klaar om op pad te gaan richting central park. Serieus wat een dik park! Een ijsbaan, just like in the movies, gekleurde bomen waardoor de wolkenkrabbers je aanstaren. Iedere seconde gingen er meer lichtjes aan en liepen we meer en meer richting Time Square.. De straat en beleving waar we al een paar dagen op waren aan't wachten. Het New York van tv.

Picadilly circus in het groot, wow wat een sensatie en bevrediging voor je ogen. Lichtjes, schermen, limo's. Eigenlijk natuurlijk alleen maar reclame, maar toch. VETTT!!!!

Hier en daar een winkeltje ingedoken om vervolgens rond een uur of 6 weer terug richting East Village te reizen. Tijd voor een filmpje. Want door alle indrukken en het vele lopen zin we iedere avond stiekem toch wel moe.




Nu op naar de Empire Statebuilding en daarna shoppen in Harlem.

Nikes, de Ipod en Chinatown

De eerste dag shoppen zit er al weer op. Wat een stad zeg! Als 2 nieuwsgierige toeristen vertrokken we met een plattegrond van New York op pad richting the big city. Allereerst opzoek naar iets te eten om vervolgens te gaan kijken of amerika nou echt zo goedkoop is.

Een aantal blokken verder kwamen we bij de eerste echte winkels, schoenen, schoenen en nog een schoenen. Whaa we wisten niet waar we moesten kijken, nikes voor 40 dollar en werkelijk de sportschoenen waren in alle kleuren en cobinaties van de regenboog te krijgen. De Dieselstore was echt heaven, maar helaas toch echt nog veel te duur.

Ondanks de dollars en de enorme uitgebreide keus was dit nog steeds niet echt NY voor ons. Waar zijn de wolkenkrabber? De lichtjes, billboards en megastores?

Onder weg naar broadway, die naam klonk me iig bekend in mijn oren dus dat zou wel goed zijn, kwamen we langs verschillende elektronica zaken. Ik moest nog een camera en mp3 speler hebben. In een klein winkeltje vond ik de canon die ik in nederland al wilde hebben voor 150 dollar, tja daar hoefde ik natuurlijk niet lang over na te denken. Ik werd echt enorm blij en toen ik een ipod nano voor 80 dollar kon kopen, kon mijn dacht al helemaal niet meer stuk. Ik zag de dollartekens in mijn ogen, of ik 'm nou zou verkopen of zelf zou houden, slechter zou ik er niet van worden.
250 dollar lichter liepen we verder richting het zuiden, en ja hoor, wat zagen we daar. Die zelfde ipod, voor nog minder geld. Hmm zegt joep maar dat is geen echte Ipod. Een licht gevoel van stress drong mijn lichaam binnen maar ik kon het omzetten in een lach. Stelletje naieve Nederlanders, tuurlijk heeftie ons bezeikt en was het een nep ipod. Pff naja, niks aan te doen. 4gb voor 50 euro is nog niet echt te veel. Maar we zijn meteen goed terug op onze plek gezet, ook in New York is ondanks de gemeende vriendelijkheid van allle mensen, niets wat het lijkt.

Uiteindelijk hebben we gister zo'n 5 uur gelopen en kregen we het New York gevoel echt te pakken toen we in Chinatown terecht kwamen. Met kleine sneeuwvlokjes, enorm veel mensen en de manhattenbridge in ons vooruitzicht begon onze trip steeds meer aan onze verwachtigen te voldoen.

Om een uur of 4, gaar, moe en met pijn in onze rug terug naar alice om vervolgens lekker te chillen, heerlijk te uiteten en weer vroeg naar bed te gaan.

Vandaag staat een trip naar Financial District, Ground zero en de Brooklin bridge op het programma.

NEW YORK, NEW YORK

Gisteren was het dan zo ver.. na een gezellig sinterklaas avondje ging om half 8 de wekker. De trip naar New York kon beginnen!!
Vanuit Eindhoven via Venlo naar Dusseldorf. Om een uur of 12 arriveerde we, checkte we in, begonnen met bier drinken om vervolgens om half 3 redelijk wazig het vliegtuig in te stappen. Een uurtje later arriveerde we in Frankfurt, door de vertraging in Dusseldorf moesten we een beetje haasten, nog meer drank ingeslagen en snel een broodje gegeten en toen kon de echte trip beginnen.

17:00 nederlandse tijd stegen we op richting de USA. Helaas was het vliegtuig niet heel confortable en zat Joep met zn lange benen compleet opgevouwen, maar met gratis drank, goede service plus een eigen fles bacardi en blikjes bier kwamen we al een heel eind. Helaas kwam er niks van slapen, dat doen we straks bij Alice wel.

Om 9 uur New Yorkse tijd arriveerde we op JFK. Hoppa de yellow cab in en onze oogjes uitkijken naar alle lichtjes en de mooie skyline.

40 minuten later stonden we alice voor de deur. Ze woont in de meest vette burt van New York op loopafstand van alle wijken, van Soho tot weet ik veel wat.

Maar goed, USA time half 1, in Nederland inmiddels een uur of 6 gingen we maar eens naar bed. 24 uur wakker is lang zat.

Nu net wakker met een redelijke jetlack maar veel te nieuwsgierig en opgewonden om nog te gaan slapen.

Dus New York, here we come!!

gepersonaliseerde massa media? ofzoiets,,

massamedia, tv reclame, radio commercials, abri's. De afgelopen 4 jaar is mij haarfijn uitgelegd hoe ik later gebruik moet maken van deze algemeen bekende middelen. Hoeveel ze kosten, wanneer je ze moet inzetten, hoelang, waar, noem het maar op. En hier zit ik dan, later. Ik ben immers bijna klaar met mijn opleiding en het zou dus de bedoeling moeten zijn dat ik de kennis die ik de afgelopen jaren heb opgedaan, ga toepassen in de realiteit. Realiteit, je weet wel, het echte leven.

Nu heb ik me af en toe wel eens laten vertellen dat mijn opgedane kennis hoogstwaarschijnlijk toch allemaal niet meer van toepassing zal zijn op het moment dat ik mijn diploma in mijn zak heb. Maar goed, dat zijn niet echt de dingen die je wilt horen tijdens je studie, want waarom zou je dan in godsnaam tijd in je studie steken? Er geld in investeren en er 4 of in mijn geval 5 jaar van je leven aan spenderen.

Tja naast het feit dat ik al een tijdje geleden heb besloten dat ik niet bij een standaard bureau wil gaan werken later lijkt het me daarnaast hoogstonwaarschijnlijk dat ik nog ooit in mijn leven een advertentie voor een bepaald merk ga verzinnen. Dat ik uren lang in Photoshop ga zitten klooien om maar enigsinds duidelijk te krijgen wat ik nou eigenlijk bedoel.

Nee weet je wat lieve doelgroep. In de toekomst mogen jullie lekker zelf bepalen hoe mijn advertentie er uit komt te zien. Ik zorg ervoor dat ik jullie vind. Ik informeer jullie over mijn product en de rest mogen jullie doen. Jullie weten vast wat jullie vriendjes en vriendinnetjes aanspreekt. Dus ik geef jou een aantal gratis producten en in ruil daarvoor mag jij invloed hebben op mijn communicatie. Cool toch?

Jaja, ik kan goed kletsen, en jaaa ik weet dat print, tv en al die standaard meuk nooit zal verdwijnen. En jaaaa ik weet ook dat niet iedereen persoonlijk benaderd wil worden. De wereld loopt inderdaad namelijk nog altijd vol met eencellen, en mensen met iets meer cellen die gewoonweg lui zijn. Die de massa nou eenmaal willen volgen. En helemaal geen deel uit willen maken van the long tail.

De lange wat? Ja de lange staart ja.

'In essentie komt de theorie er op neer dat producten die maar weinig afnemers hebben of waar weinig vraag naar is gezamenlijk een groter deel van de markt kunnen innemen dan de grote 'hits' in de industrie, zolang de winkel of het distributiekanaal maar groot genoeg is.'

Anyway.. ik weet ook best dat al mijn opgedane kennis van de afgelopen paar jaar veel verder gaat dan alleen maar weten hoe ik gebruik moet maken van massamedia.

Het enige dat ik eigenlijk wilde zeggen is dat ik waanzinnig benieuwd ben waar we heen gaan. Hoe de hele productiemarkt en de communicatie daarvan er over 20 jaar uitziet.

De eerste stap richting de toekomst is inmiddels gezet. Aan mij de taak jullie ervan te overtuigen..

(Maar helaas mag ik daar verder nog niks over zeggen ;) )

Fielupss

Tollende gedachtes, vreemde dromen, zweet, stress en zenuwen. Nee gisternacht viel lang niet mee. Vandaag was namelijk de grote dag. De dag dat Michelle veranderd van een losgeslagen feestbeest in een serieus hardwerkende dame. Vandaag is mijn eerste werkdag bij Philips.
En weet je, tot nu toe valt het eigenlijk allemaal best mee. Ik heb een eigen Badge, relaxe collega's, een mega groot bureau en alle mogelijke faciliteiten tot mijn beschikking. (JA heus, ik kan hier sporten, naar de kapper gaan, eten halen bij de AH to go en vast nog meer dat ik nog niet heb ontdekt.)

Een kapot scherm, dertien verschillende wachtwoorden om ook maar iets op mijn laptop te kunnen doen, Outlook dat ik moet gebruiken en een te laag bureau. Mijn eerste werkdag heeft alles wat een eerste werkdag moet hebben. Na 2 uur op de High Tech Campus heb ik alle jongens van de helpdesk al gesproken. Maar nu alles inmiddels bijna is geinstalleerd wordt het tijd om eens wat te doen. Inlezen...

STRP STRP en nog eens STRP

Eindelijk was het dan zo ver. Na anderhalf jaar bloed zweet en tranen brak dan eindelijk het weekend aan. Het weekend waar ik en met mij een heleboel andere mensen ontzettend erg naar uit hebben gekeken. Niet alleen iedereen die er kei hard voor gewerkt heeft. Nee ook de rest van mijn omgeving was blij dat het weekend waar ik ze een jaar lang gek over heb gemaakt dan eindelijk daar was.

Woensdagavond. Morgen is het zover dus ik besluit op tijd mijn bedje in te duiken.

Ik lig te woelen in mijn bed en slapen komt er eigenlijk niet echt van. De wekker klinkt uiteindelijk veel te snel nadat ik eindelijk in slaap ben gevallen. Ik haast me uit bed, neem een douche en kleed me aan. Ik sta echt te popelen om naar het klokgebouw te vertrekken. Om half 4 wordt ik verwacht, vandaag zal ik tijdens de business opening hapjes rond brengen.

Met 2 schalen vol met hapjes probeer ik de achterkant van de zaal te bereiken, maar de hongerige zaken mensen duiken boven op me zodra ik langs kom lopen. Bij een businessopening verwacht je net geklede formele mensen, en zo ogen ze op het eerste gezicht dan ook. In hun ware aard zijn het echter niet meer dan een stelletje ongemanierde beesten. Hoe zeer ik ook mijn best doe om de mensen achter in de zaal te bereiken met een schaal waar de keus groter is dan 2 hapjes, het is haast onmogelijk. Grappig om te zien dat al die serieuze pipo's dus eigenlijk ook maar gewoon mensen zijn. Ik maak een praatje, lach, en beloof ze plechtig dat ze de volgende keer meer keus zullen hebben.

Zodra de schalen leeg zijn haast ik me langs de grote zaal terug naar boven. Maar niet voordat ik tussen de hekker door naar binnen heb gegluurd. Ik zie een enorm scherm met waanzinnige visuals. Vanavond staan de Chemical Brothers op het programma.

Wat een waanzinnig gaaf optreden! En wat een geweldige show! Ik heb genoten van de 1e tot de laatste minuut en ben helemaaal uit mijn dak gegaan. Om 11 uur gingen de lichten helaas weer aan, maar niet getreurd. Dit was pas dag 1 van de 4. Voldaan, moe en redelijk aangeschoten vertrok ik naar huis. Lekker mijn bedje in om vrijdag weer fris er tegen aan te gaan.

Mijn voornemens om de hele dag in bed te liggen werden helaas om 10 uur 's ochtends al verpest. Het ene na het andere telefoontje volgde, en ik besloot dus maar gewoon op te staan.

And the winner is..

Allerlei gedachtes tollen door mijn hoofd. 100 vragen komen op me af. Wat wil ik? Wat kan ik? Wie ben ik? Een jaar geleden wist ik het zeker. Ik wil iets met festivals gaan doen. Daar ben ik goed in, want daar ligt mijn hart. Ik begon met schrijven. Ik bedacht, verzon en schreef. Ik droomde, wenste en schreef meer. Zo creeerde ik mijn Egozine. Ik legde mezelf vast op papier. Iets wat ik nooit had gedacht te kunnen. Want ik ben meer dan een papiertje, ik ben ik. Een aantal sollicitaties, veel enthousiate mensen, weken en een hoop gezeik met school later ging er een lichtje branden. En dat lichtje bracht me bij Philips. Ik werd uitgenodigd op gesprek, en er volgde meerdere gesprekken. Afgelopen vrijdag kwam het verlossende telefoontje, 'we willen je graag een stageplek aanbieden.' Nu stel ik mezelf dezelfde vraag. Wie ben ik? Wat wil ik? Ik ben Michelle, 21 jaar en de mensen bij Philips zien mij wel zitten. Wat ik wil? De komende tijd kei hard werken om een top prestatie neer te zetten. En over een half jaar klaar zijn met mijn studie om vervolgens de wereld in te trekken. I'm ready, are you?

Ik droom er

Hard, zacht. Lekker warm maar soms ook koud. Heerlijk, verrukkelijk, mijn alles. Maar soms ook helemaal niet. Je bent er gelukkig, het voelt vertrouwd. Je deelt het met liefde maar verdriet voel je er ook. Er wordt gevreeën. Je wordt er geboren. Je hebt er lief. Maar wordt er ook bedrogen. ’s Ochtends wil je blijven liggen. Je draait je om. Je kijkt degene naast je aan. Uren lang en het voelt goed. Soms ook niet. Dan wil je weg. Dan ben je bang. Je valt er om, je bent er ziek. Je schrikt er wakker. Je valt er uit. Soms moet je huilen, soms heb je er lol. Je bedriegt en liegt. Je maakt het goed of bent er afwezig. Je verstopt je of laat jezelf juist zien. Je droomt, je zweet, je bent er veilig. Emoties zijn aanwezig. Je praat, je lacht, je bent er gelukkig. Sommige gaan er dood, maar iedereen die slaapt. Mijn bed. Jouw bed.

Draaien

Rondjes draaiend om haar as. Mooi als ze is. Alles in evenwicht. Het is een mooi gezicht. Het is niet eens dat ze soms net iets harder draait. Of net iets anders. En niet eens soms iets minder zacht. Nee ze draait en draait en draait. Alleen maar rondjes om haar as. Ik kijk naar haar. Ik staar. Ik probeer te lezen wat ze te vertellen heeft. Maar ze draait te snel. Het enige dat veranderd is de naald. De naald komt dichterbij haar as. Ooit zal ze stoppen. Dan is ze uitgedraaid. Ik kijk op en ze neemt me mee. Mee in haar ritme. In de golven van haar sound. Opzwepende geluidjes. En swingende electrobeats. Afgewisseld door melodieuze minimal grooves. Ik zweef. Ik draai rondjes om mijn as. Luisterend naar haar. Maar opeens is daar het einde. Ik stop met draaien. Mijn trip word verstoort door een krassend schel geluid. Krik krak. Het is de naald. De naald die haar as vernield. Zij stopt met draaien. Het is het einde van de plaat.

Fantasie

De deur vliegt open en daar sta je dan. Je loert me aan. Kom dan! Kom dan! Ik hoor het je bijna zeggen. Zonder je aan te kijken ga ik door met mijn ding. Ik zoen hem. Hij kust me in mijn nek. Tegen elkaar aanwrijvend komen we dichter in je buurt. De deur valt dicht. We kijken op. Ik maak je gek! Zijn broek gaat uit. Mijn jurkje zakt omlaag. Zijn tanden rukken mijn panty uit. Zijn shirtje blijft nog even aan. Hij tilt me op en zet me neer. Bureau, wasbak. Stoel en tuurlijk het balkon. Kletterend water in mijn gezicht. De barkruk stond nog in de douche. Kletsnat en naakt staar ik je dan aan. Jij bent boos. Ik heb je laten staan. Maar nu heb ik je nodig. Nu wil ik jou! Warmte, zachtheid en vertrouwen. Kom dan, fluister je. Ik kus hem en neem hem mee. Met alleen jou wil ik hem delen. Liefde en tederheid zijn het gevolg. Eerst koud dan warm. Zwetende lichamen. Gehijg in mijn oor. Toch voel ik de rust. Jij bent bij me. Altijd. Ik val in slaap. Ik droom. En straks word ik weer wakker. Mijn bed.

Harley Davidson

KWF Kankerbestrijding

Smart Roadster

Senseo

Gevaarlijk makkelijk. Meer hoef ik niet te zeggen denk ik, maar toen ik dit aantrof, moest ik het wel vast leggen.

Knorr Vie

Afstuderen in zicht

Juni, HELP het is bijna zover!

De tijd vliegt en begint nu langzaam echt te dringen. Wat wil ik? En waar kom ik na de zomer in godsnaam terecht?
Een vraag die me de afgelopen paar maanden continu bezig houd.

Toen ik er voor koos om de creatieve richting van onze opleiding te gaan volgen, wist ik eigenlijk al dat ik waarschijnlijk meer thuis hoorde aan de reguliere kant. Ik ben nou eenmaal meer van het managen en strategisch denken dan van het creatieve concepten bedenken. Toch wilde ik graag de uitdaging aangaan om ook de creatieve kant van het vak te leren (kennen). En ik heb er dan ook absoluut geen spijt van.

Vrij denken, open staan voor nieuwe ideeen, uitdagingen aangaan er ergens keihard mijn best voor doen. Ik kan het allemaal. Maar nu ik serieus een keuze moet gaan maken voor een afstudeerstage krijg ik het af en toe wel benauwd. Niet eens omdat ik bang ben dat het me niet gaat lukken, maar ik weet wel dat ik met een heel sterk verhaal moet komen wil ik bepaalde mensen overtuigen.

Want wat wil ik dan? Tijdens mijn orienterende stage bij Stichting STRP ben ik er achter gekomen dat werken in een leuke werkomgeving mij heel erg stimuleert. Daarnaast denk ik dat een groot gedeelte van mijn hart ligt in de Festivalwereld. Ik heb vanaf de 1e tot en met de laatste minuut, met mijn oren en ogen gespitst, genoten van mijn stage.

Je moet doen waar je goed in bent, dat zeggen ze toch altijd? Voor mij geld dat ik pas echt goed in iets kan zijn als ik er plezier in heb. En tuurlijk vind ik het leuk om concepten te bedenken voor een bureau als Keesie of DDB, maar of dit is wat ik de rest van leven wil? Nee ik denk het niet. Of ja.. in ieder geval nu nog niet, ik wil nog zoveel zien en zoveel doen.

Ik heb op mijn orienterende stage geen reclames en concepten hoeven te bedenken. Maar creatieve oplossingen bedenken voor problemen, en werken in een creatieve omgeving is toch ook creatief? Creatief zijn en doen is toch juist werken en denken buiten de kaders? Als ik mijn creativiteit, al die dingen over convergeren en divergeren, over kill your darlings en brainstormsessies, kan toepassen in een opdracht buiten een reclamebureau om, mag dat dan niet? Wat als ik als thema van mijn scriptie nou eens ‘creatief zijn in de ruimste zin van het woord’ neem. Dat ik met mijn scriptie een beeld geef van hoe een creatief van onze opleiding zich ook kan ontpoppen tot..

Dat niet iedere student straks verschillende lampen op zijn naam heeft staan moet toch niet per se een probleem zijn? Een doodnormale jongen die tijdens zijn opleiding communicatie is uitgegroeid tot topfotograaf is misschien toch nog wel veel mooier?

Ik ga graag de uitdaging aan.